Σύριζα μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος, δεν υπάρχει άλλος πιο δυναμικός
...και χιλιάδες φίλοι με το χαμόγελο στα χείλη
...θα παγώσουν λίαν προσεχώς (ουφ, το έβγαλα το στιχάκι μου).
Change or not ...ideas in a free network
...και χιλιάδες φίλοι με το χαμόγελο στα χείλη
...θα παγώσουν λίαν προσεχώς (ουφ, το έβγαλα το στιχάκι μου).
Στην προηγούμενη έρευνα του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, που βρήκε στην Τραμ Α.Ε. 154 προσλήψεις μέσα στο 2009 χωρίς διαγωνισμό και 62 προσλήψεις την προηγουμένη της προκήρυξης των εκλογών, ο πρώην υπουργός Μεταφορών Ευριπίδης Στυλιανίδης απάντησε υπερηφάνως στον τοπικό Τύπο της περιοχής του: «Αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρέπει να απολογηθώ εγώ γι’ αυτό, πρέπει να απολογηθεί το ελληνικό κράτος, που τα τελευταία 40 χρόνια δεν είχε ούτε έναν άνθρωπο από τη Θράκη και τη Ροδόπη μέσα σε τέτοιου είδους θέσεις εργασίας. Εκεί δεν βλέπουν κάποιοι την αδικία και βλέπουν την αδικία στο γεγονός ότι σήμερα βρέθηκε μια πολιτική φωνή από τη Ροδόπη να διεκδικεί και να δίνει τη δυνατότητα πληροφόρησης και αντικειμενικής αξιολόγησης και ανθρώπων που κατάγονται από εκεί. Αυτό είναι άδικο, ρατσιστικό, υπονομεύει αν θέλετε την προοπτική και την ανάπτυξη της περιοχής μας, και αδικεί τη νέα γενιά της περιοχής μας, η οποία αναζητά κάθε φορά, όταν της δίνεται η ευκαιρία, μια δυνατότητα για δουλειά στο αθηναϊκό κέντρο» (Συνέντευξη Ευρ. Στυλιανίδη, εφ. «Χρόνος Κομοτηνής», 28.4.2010).
Προφανώς και στην ΑΜΕΛ Α.Ε. (την εταιρεία που λειτουργεί το Αττικό Μετρό) δεν υπήρχε κανείς από τη Λάρισα ή και ο πρώην υπουργός Γιώργος Σουφλιάς έβαλε τα μεγάλα μέσα. Από το fax του υπουργείου ΠΕΧΩΔΕ έφυγαν σαράντα βιογραφικά για προσλήψεις στον οργανισμό! Σύμφωνα με την έκθεση του κ. Ρακιντζή, «η αναλογία του κόστους μισθοδοσίας προς τα συνολικά έσοδα αυξήθηκε από 48% το 2007 στο 74% το 2009»! Το πόρισμα του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης επισημαίνει ότι «μέχρι 31/03/2004 στην εταιρεία απασχολούνταν 1.139 άτομα... Μέχρι 21/10/2009 το σύνολο του προσωπικού ανήλθε στα 1.688 άτομα. Καταγράφεται δηλαδή αύξηση κατά 549 άτομα ή ποσοστό 50%... Ιδιαίτερα τη χρονική περίοδο 12/08/2009 - 04/09/2009 (σε 23 ημέρες) ελήφθησαν πέντε αποφάσεις Δ.Σ. για τη διενέργεια 210 συνολικά προσλήψεων». Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2009 προσλήφθηκαν 154 άτομα!
Το πρώτο ερώτημα είναι απλό. Γι’ αυτή την εγκληματική διαχείριση, εξαιτίας της οποίας για πρώτη φορά στην ιστορία του το μετρό έγινε ελλειμματικό (22 εκατομμύρια έλλειμμα το 2009) δεν θα πληρώσει κανείς; Βεβαίως, στο πόρισμά του ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης επισημαίνει ότι «κάποιοι εξ αυτών (17) προσλαμβάνονται μολονότι αξιολογούνται αρνητικά από στελέχη της ΑΜΕΛ... ενώ κάποιοι έχουν ως εμπειρία τους την απασχόλησή τους σε γραφεία βουλευτών, γενικών γραμματέων και υπουργών», αλλά πάλι προσελήφθησαν. Οι διοικούντες την εταιρεία δεν πρέπει να εξηγήσουν ενώπιον κάποιου δικαστή γιατί, παρ’ ότι τους έκριναν αρνητικά, τους προσέλαβαν; Δεν πρέπει κάποιος δικαστής να φιλοτιμηθεί και να τους ρωτήσει πώς προσέλαβαν συμβασιούχους αφού, όπως γράφει η έκθεση, «τα βιογραφικά και οι συνεντεύξεις πολλές φορές έπονται της ημερομηνίας απόφασης του Δ.Σ. για την πρόσληψη»;
Το δεύτερο ερώτημα είναι τι ακριβώς υπερασπίζονται οι συνδικαλιστές του μετρό με τις κινητοποιήσεις τους, οι οποίες ταλαιπωρούν τους πολίτες και πελάτες του οργανισμού; Οι συμβάσεις αυτών που προσλήφθηκαν αντικανονικά έληξαν νομίμως και όπως είναι φυσικό δεν ανανεώνονται. Οι συνδικαλιστές, τι προτείνουν; Την επιβράβευση πράξεων που, αν τις έψαχνε η Δικαιοσύνη, θα τις τιμωρούσε ως παράνομες;
Ρωτώ συχνά φίλους και συνομιλητές από τη Ν. Δ. για να πληροφορηθώ τι κάνει το ίνδαλμά μου, ο Δημήτρης «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλος. Ολοι μου λένε ότι ποτέ δεν τον έχουν δει καλύτερα. Πάντα κεφάτος, ανάλαφρος, πνευματώδης, ασχολείται όσο μπορεί με τα οργανωτικά του συνεδρίου (είναι πρόεδρος της σχετικής επιτροπής, θυμίζω) και, κατά τα λοιπά, κάνει αυτό χάρη στο οποίο έχει ώς τώρα διαπρέψει: περιμένει να έρθει η δική του στιγμή. Γιατί να φθείρεται ασκόπως; Πρώτα, απέδειξε την καλή του προαίρεση, παρέχοντας την πολύτιμη βοήθειά του στον Αντώνη Σαμαρά, όταν εκείνος τη χρειαζόταν περισσότερο. Επειτα, προσεκτικά και χωρίς περιττές προκλήσεις, έφτιαξε με ακίνδυνες γενικότητες και αοριστίες ένα πολιτικό στίγμα νεφελώδες, που όμως τον φέρνει κάπως εγγύτερα προς το κέντρο του πολιτικού φάσματος, εν σχέσει με τη σημερινή ηγεσία της Ν. Δ. Επιπροσθέτως, είχε και την τύχη να δει την Ντόρα να φεύγει από τη μέση. Ετσι, αν ο Σαμαράς (που υπόσχεται ότι μετά το συνέδριο θα ξεσπαθώσει και θα μας δείξει τον πραγματικό εαυτό του...) αποτύχει, ο Δ. Αβραμόπουλος μπορεί να ελπίζει βασίμως ότι, επιτέλους, θα βρεθεί στη μόνη θέση που αρμόζει στην προσωπικότητά του και στο πεπρωμένο του: την κορυφή.
Ομως, γιατί ο Δ. Αβραμόπουλος ανελίσσεται φροντίζοντας να αποφεύγει οπωσδήποτε τη φθορά που προκαλεί η ενασχόληση με τα δύσκολα προβλήματα; Ποια μπορεί να είναι η αντίληψη του περί των σκοπών της πολιτικής από την οποία υπαγορεύεται αυτή η μέθοδος; Και επειδή δεν διανοούμαι -ούτε προς στιγμήν! - να δεχθώ ότι θεωρεί την εξουσία αυτοσκοπό, τείνω να πιστέψω ότι το κάνει διότι έτσι δεν σπαταλά από θέσεις χαμηλής ισχύος όλα αυτά που θα μπορούσε να προσφέρει. Φυλάει, με άλλα λόγια, τον καλύτερο εαυτό του για τη θέση εκείνη, από την οποία η προσφορά του θα κάνει πραγματικά τη διαφορά - για τον τόπο, τον λαό, το έθνος. Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι έχει φιλοσοφήσει το ζήτημα. Και αν κρίνω από την ώς τώρα ανέλιξή του, δεν χωρεί αμφιβολία ότι η μέθοδός του υπηρετεί άριστα τις φιλοδοξίες του. Φοβάμαι όμως ότι δεν ισχύει το ίδιο και για το δημόσιο συμφέρον, αν κοιτάξουμε την πολιτεία του στο υπουργείο Υγείας. Ο λαοφιλής πολιτικός ορίστηκε υπουργός την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου του 2006, παραλαμβάνοντας τον ημιτελή νόμο του προκατόχου του Νικήτα Κακλαμάνη για τις προμήθειες. Ανεξαρτήτως της αξίας της προεργασίας που βρήκε, εκείνος απλώς την αγνόησε, αφήνοντας το άτυπο καρτέλ των προμηθευτών να λειτουργεί βάσει των περιβόητων υπουργικών αποφάσεων, που ορίζουν τις τιμές των ιατρικών υλικών σε μεγέθη πολλαπλάσια των ευρωπαϊκών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι αρχές Μαΐου του 2006 ο σύλλογος των προμηθευτών ορθοπεδικών συναντάται με τον γενικό γραμματέα του Δ. Αβραμόπουλου (και στενότερο συνεργάτη του εδώ και χρόνια) Αριστείδη Καλογερόπουλο. Ενθουσιάζονται τόσο πολύ μαζί του, ώστε με έγγραφο τους (10/5/06) προς τον τότε υπουργό εξαίρουν την «πραγματικά εποικοδομητική και πρωτόγνωρα για μας θετική και ουσιαστική» στάση του γενικού γραμματέα. Είναι δε τέτοιος ο ενθουσιασμός τους, ώστε στο ίδιο έγγραφο καταγγέλλουν και τον διοικητή νοσοκομείου της Β. Ελλάδος, επειδή εμμένει στη διενέργεια μειοδοτικών διαγωνισμών, με τα επιχειρήματα ότι οι διαγωνισμοί «καταργούν νόμιμες διαδικασίες» και «βλάπτουν το δημόσιο συμφέρον»! Ο απείθαρχος διοικητής συνετίζεται και το καθεστώς των προμηθειών παραμένει ως έχει, ώσπου τον Σεπτέμβριο του 2006 οι Βρυξέλλες μάς κτυπούν την πόρτα: η χώρα παραπέμπεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για την άρνησή της να συμμορφωθεί με την υποχρέωση να διεξάγει μειοδοτικούς διαγωνισμούς - υποχρέωση που απορρέει από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Αμέσως, ο Δ. Αβραμόπουλος κάνει μεταβολή και, με προσωπική εγκύκλιό του, ζητεί από τους διοικητές των νοσοκομείων να προχωρήσουν σε διαγωνισμούς και μάλιστα να τους έχουν ολοκληρώσει ώς το τέλος του έτους. Ταυτοχρόνως όμως, και παρά τις σχετικές υπηρεσιακές εισηγήσεις, δεν καταργεί την αμαρτωλή διάταξη 7§2 του Ν. 2955/2001 ούτε τις συνακόλουθες υπουργικές αποφάσεις που ορίζουν τις ανώτατες τιμές για κάθε είδος υλικού. Ετσι, για τους διοικητές των νοσοκομείων ανοίγονταν δύο δυνατότητες: είτε να συγκρουσθούν με γιατρούς, προμηθευτές και λοιπούς εμπλεκομένους είτε να ακολουθήσουν την πεπατημένη. Φυσικά, προτίμησαν το δεύτερο...
Το καλοκαίρι του 2007 παρουσιάζει τον δικό του νόμο για τις προμήθειες, που ψηφίζεται στη Βουλή (Ν. 3580/2007). Προβλέπει τη σύσταση μιας παντοδύναμης «επιτροπής σοφών», την Επιτροπή Προμηθειών Υγείας, η οποία θα κάνει τα πάντα: από τους διαγωνισμούς και τις εγκρίσεις ώς τις πληρωμές. Ουσιαστικά όμως η επιτροπή δεν λειτουργεί ποτέ. Το κενό καλύπτεται από την προϋπάρχουσα νομοθεσία και το πάρτι συνεχίζεται κανονικά. Εκείνο το φθινόπωρο είναι που ο Δ. Αβραμόπουλος εκφέρει, για πρώτη φορά, το ιστορικό «ολοκληρώσαμε το έργο μας», εκδηλώνοντας έτσι την πρόθεσή του να αλλάξει υπουργείο. Παράλληλα, όπου σταθεί και βρεθεί, διαλαλεί ότι το Δημόσιο εξοικονομεί 500 εκατομμύρια ετησίως χάρη στον δικό του νόμο, προσθέτοντας πάντα ότι αυτή η εξοικονόμηση επιτρέπει την πρόσληψη ακόμη 16.000 ατόμων στο δημόσιο σύστημα υγείας. Και ενώ στην πραγματικότητα οι προμήθειες εξακολουθούν να γίνονται βάσει της 7§2 Ν. 2955/2001, έρχεται τον Δεκέμβριο του 2007 η καταδίκη της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, έπειτα από μια διαδικασία στην οποία η χώρα προτίμησε να μην εκπροσωπηθεί: το δικαστήριο συνήγαγε την παραδοχή εκ μέρους της Ελλάδας της ενοχής της «από τη σιωπή της ελληνικής πλευράς». Παρά τον κόλαφο και τον εξευτελισμό, ούτε τότε καταργείται η διαβόητη διάταξη, που επιτρέπει τις απευθείας προμήθειες βάσει ανωτάτων τιμών οριζομένων με υπουργικές αποφάσεις.
Η αδυναμία της επιτροπής που συνέστησε με τον νόμο του να λειτουργήσει παραγωγικά υποχρεώνει τον Δ. Αβραμόπουλο στα τέλη του 2008 να στείλει εγκύκλιο (12788/16-10-2008) στα νοσοκομεία, επιστρέφοντάς τους την αρμοδιότητα της διεξαγωγής διαγωνισμών. Λίγο αργότερα όμως, με νέα εγκύκλιο (14337/6-11-2008), εξαιρεί από τους διαγωνισμούς τα φίλτρα τεχνητού νεφρού, τα οστεοσυνθετικά υλικά, καθώς και τα καρδιολογικά και αιμοδυναμικά. Εν τέλει, η περιβόητη διάταξη, επάνω στην οποία στήθηκε το πάρτι, καταργείται λίγο προ των τελευταίων εκλογών. Χαριτωμένη υποσημείωση στο έργο του Δ. Αβραμόπουλου είναι ότι παρέδωσε στη διάδοχό του προβλέποντας ότι θα μείνει στην ιστορία του υπουργείου, επειδή «δεν κλέψαμε»...
Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη
(προς τους celebrity προσκεκλημένους)...αχ, θα σπάσω τη γόβα....
Συμμετέχω και σας προτρέπω να πάρετε μέρος και εσείς στην πρόσκληση του Brian Solis και στο Ideas Project της NOKIA, για να δώσω απάντηση σε ένα σημνατικό θέμα, που αφορά όλες τις εταιρίες και οργανισμούς.
http://www.tasospagakis.gr/eng/articles/view/132
Επιπλέον, οι πρωταγωνιστές της διαφήμισης μιλάνε για το αποτέλεσμα που θέλουν να πετύχουν και τη δέσμευσή τους.
Ωραία πρωτοβουλία...
Τα εγγόνια μας και τα παιδιά μας θα ζήσουν μέρες δύσκολες. Λάθη και παραλείψεις των προηγούμενων γενεών θα τα ταλαιπωρήσουν για χρόνια. Αισθάνομαι την ανάγκη να τους ζητήσω συγγνώμη. Πριν από αυτό να εξηγήσω γιατί ζητώ συγγνώμη. Λοιπόν ζητώ συγγνώμη, όχι για να με συγχωρήσουν, αλλά για να κατανοήσουν και να αποφύγουν τα λάθη της γενιάς μου.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί δικαιολόγησα πότε τη μία και πότε την άλλη πλευρά στην ανοησία και στο έγκλημα του Εμφυλίου, που διέπραξαν οι δικοί μας γονείς. Μόνοι εμείς στην Ευρώπη, φανατισμένοι και ιδεοληπτικοί, πήραμε τα όπλα και σφαχτήκαμε μεταξύ μας. Δεν αντιληφθήκαμε την πραγματικότητα που διαμορφώθηκε από τους ισχυρούς και παίξαμε το παιχνίδι της επιθυμίας.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί αν και οι νικητές του Εμφυλίου ήσαν στην πλευρά της δημοκρατικής εξέλιξης της κοινωνίας, παρέδωσαν την πραγματική εξουσία σε ανθρώπους μικρόνοες, εγκληματικούς και εξίσου αντιδημοκρατικούς με την άλλη πλευρά.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί μέσα από τις ενοχές για τα ανομήματα των νικητών του Εμφυλίου παραδώσαμε την ιδεολογία της δημοκρατίας στην ανάγκη κατευνασμού των ενοχών μας, ενστερνιζόμενοι τα χειρότερα στοιχεία της ιδεολογίας των ηττημένων. Κρατισμό, ανορθολογισμό και περιφρόνηση της διαχείρισης των κοινών. Μια κακοφορμισμένη δημοκρατία εγκαταστάθηκε στη χώρα. Που οδήγησε στη χούντα.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί ανεχθήκαμε τη χούντα τόσα χρόνια και ό,τι πιο αντιαισθητικό, παράλογο και χαζό αναδύθηκε στην εξουσία μαζί της, που οδήγησε στην τραγωδία του ελληνισμού το καλοκαίρι του ΄74. Ζητώ συγγνώμη, γιατί στη μεταπολίτευση, και πάλι μέσα από τις ενοχές και την ιδεοληψία μας, διαλύσαμε την εκπαίδευση, χλευάσαμε τη γνώση, επιβάλαμε την αναξιοκρατία και ανεχθήκαμε στο όνομα της δημοκρατίας κάθε λογής ανομία.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί για να συντηρήσουμε το καθεστώς που περιέγραψα δανειστήκαμε αλόγιστα. Οχι για να εκσυγχρονίσουμε τη χώρα, αλλά για να «τακτοποιήσουμε» τους δικούς μας, να αυτοϊκανοποιηθούμε με τις αντιλήψεις περί περιούσιου λαού, να χλευάσουμε την παραγωγική εργασία, να ενστερνισθούμε την άποψη ότι ο «αέρας» είναι που παράγει πλούτο, και να παραστήσουμε τους έξυπνους, την ώρα που άλλες χώρες έφτυναν αίμα για να προχωρήσουν και να προοδεύσουν.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί μια σωστή μας πράξη, την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ, την «αξιοποιήσαμε» όχι για να διορθώσουμε τα προηγούμενα λάθη μας, αλλά για να τα κατοχυρώσουμε και να τα επεκτείνουμε και σε όσους τομείς είχαν μείνει αλώβητοι.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί μπήκαμε στην ΟΝΕ με χαρά και ελπίδα, χωρίς να υπολογίσουμε την αδυναμία μας να διαχειριστούμε τα δημόσια και τα ιδιωτικά πράγματα με σωφροσύνη και διορατικότητα, στρατηγικό σχεδιασμό και σύμπνοια, ώστε μια ευλογία να μην εξελιχθεί σε εφιάλτη.
Ζητώ συγγνώμη, γιατί δεν επιβάλαμε στα Πανεπιστήμια την προδικτατορική άποψη των ηττημένων «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα», και επιτρέψαμε την επικράτηση της άποψης «δίκιο είναι η επιθυμία του φοιτητή για εύκολη απόκτηση πτυχίου». Και επιτρέψαμε στην ηγεσία των ΑΕΙ να ανεχθεί την ανομία των καταλήψεων, την παρανομία της δημιουργίας φυτωρίου εγκληματικών σχημάτων και την απουσία των φοιτητών από τις παραδόσεις και την ακαδημαϊκή ζωή. Και κυρίως τη λογική της ήσσονος προσπάθειας.
Ζητώ συγγνώμη που ανεχθήκαμε λογής πολιτικών να διαχειρίζονται τα δανεικά και τα χρήματα του φορολογουμένου για προσωπική ή κομματική προβολή, για σπατάλη σε έργα και «έργα» βιτρίνας και για καταστρατήγηση των προϋπολογισμών στο Κράτος, στις ΔΕΚΟ και στους Δήμους.
Ζητώ, τέλος, συγγνώμη, γιατί με τη συμπεριφορά, την πράξη και τον λόγο μας δώσαμε την πεποίθηση ότι τα πράγματα είναι εύκολα, τα δικαιούστε όλα έτοιμα και ότι όποιος μοχθεί είναι απόβλητος. Ετσι, τώρα που η ψευδαίσθηση τελείωσε, είστε απροετοίμαστοι. Και έτσι θα υποφέρετε διπλά. Και τώρα που τελειώνει το όνειρο και θα βρεθείτε γυμνοί στην αδυσώπητη πραγματικότητα, δεν έχουμε και πάλι καμία πρόταση να κάνουμε για το πώς να σταθείτε όρθιοι και δυνατοί για να τα ξαναφτιάξετε όλα από την αρχή, όχι για σας, αλλά για τα παιδιά σας. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο «συγγνώμη».
Οσο για εμάς, τώρα που αποχωρούμε με τα γνωστά «ταρατατζούμ», «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα».
ΟΧΙ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ
Ζητώ συγγνώμη, όχι για να με συγχωρήσουν, αλλά για να κατανοήσουν και να αποφύγουν τα λάθη της γενιάς μου
Συνθετικό γονιδίωμα φέρνει ένα βήμα πιο κοντά την τεχνητή ζωή. Η ομάδα του φιλόδοξου Αμερικανού γενετιστή Κρεγκ Βέντερ ανακοίνωσε ότι δημούργησε το πρώτο ζωντανό κύτταρο που λειτουργεί με συνθετικό DNA -ένα επίτευγμα που, όπως υποστηρίζει, είναι «το τελευταίο βήμα» για δημιουργία τεχνητών ζωντανών οργανισμών. Το ημι-τεχνητό βακτήριο που παρουσιάζεται στο περιοδικό Science αποτελείται από το «σασί» ενός φυσικού μικροβίου, μέσα στο οποίο μεταμοσχεύθηκε γενετικό υλικό που δημιούργησαν οι ερευνητές. Το κατασκευασμένο γονιδίωμα αντιγράφει το γενετικό υλικό ενός απλού βακτηρίου, το οποίο αρκείται στο μικρότερο γονιδίωμα που έχει βρεθεί μεταξύ των γνωστών οργανισμών.
Τώρα, το τεχνητό αντίγραφό του ζει και αναπαράγεται στο Ινστιτούτου Βέντερ ((JCVI) στις ΗΠΑ.
Θα ζήσουμε τελικά λίγο περισσότερο; Μήπως λίγο καλύτερα; Μετά το ΔΝΤ; Who knows...
